ԱՅՆ ԻՆՉ ՉՏՎԵՑԻ ՔԵԶ…

Պոեզիա > ԵՐԳԵՐ ԱՌԱՆՑ ԵՐԱԺՇՏՈՒԹՅԱՆ

Այն ինչ չտվեցի քեզ,

այն ինչ չուզեցիր վերցնել,

այն ինչ չդարձավ միրգ,

ու վերջապես, այն ինչ չտվեցի քեզ

թող մնա իմ մոտ այսօր, վաղը,

թող մնա իմ մոտ առհավետ:

… Հանդարտ ու սահուն ընթանում է

առավոտվա արարողությունը:

Այն ինչ խմորվում է հիմա իմ մեջ

գերեզմանաթմբիս կդառնա ծաղիկ, վարդ

կամ գուցե բոլորովին ուրիշ բան՝

սենտիմենտալ ու եղերական մի բույս,

իր թերթերով, տերևներով և վերջապես

ցողունով,

որը անպայման կզարմացնի գիտությանը

իր հոտով, ձևով,

որը անպայման կզարմացնի գիտությանը

իր գույնով:

… Կարճատև է արևի իշխանությունը

սրտերի վրա:

Այն ինչ դու չուզեցիր ստանալ որպես խոստում,

ահա ես այրում եմ և նետում տարբեր

ուղղություններով, իհարկե սոսկալի տանջվելով

ցավերից ու վշտից:

Իսկ մենակության հրաշալիքները կամաց-կամաց

պարզվում են իմ դեմ

և ես մի կերպ ուղղում եմ մեջքս, ոտքերս,

և ես մի կերպ ուղղում եմ հայացքս:

… Գուցե լավ է, երբ երգը կեսից է ընդհատվում:

Ես լալիս եմ նրանց համար,

ովքեր չեն հասկանա այս խոսքերի իմաստը:

Ես լալիս եմ,

որովհետև վերջնական ու հավիտյան է

իշխանությունը գիշերվա:

Իմ ողբը շարունակվում է առանց ընդհատվելու,

որովհետև ես հիշում եմ հանկարծ,

որ այն ինչ չտվեցի քեզ,

որ այն ին չուզեցիր վերցնել,

որ այն ինչ չդարձավ միրգ,

խմորվելու է իմ մեջ անընդհատ ու անընդհատ

և գերեզմանաթումբս ծակելով նետվելու է դուրս

սենտիմենտալ ու եղերական ճիչով: