ԵԹԵ ԴՈՒ ԻՆՉ-ՈՐ ՏԵՂ ԿԱՍ…

Պոեզիա > ԲՈԼՈՐՈՎԻՆ ՈՒՐԻՇ ԱՇՈՒՆ

Եթե դու ինչ-որ տեղ կաս

և եթե գիտես պատմությունը սկզբից մինչև վերջ,

և եթե դու տեսնում ես ցավից ծամածռվող իմ դեմքը,

ուրեմն ես ապահով կարող եմ լռել

և տանել դառարկ օրերիս ծանրությունը:

Հիշարժան փաստերը վաղուց մոռացվել են,

և հիացմունքից էլ չեն դողդողում ձեռքերս…

Քո գալու համար

բոլոր մանրամասները նախապատրաստված են,

և մարմինս վարժել եմ

անսպասելի դեպքերից

աննկատ փոխվելու:

Ահա ես նորից փողոցում եմ

և նորից արևի հովանավորության տակ:

Շենքերը այլևս ինձ հույս չեն տալիս,

իսկ սուրճը ինձ համար անդարձ կորած է:

Բոլոր անկյուններից աչքեր են նայում,

պետք է կարծել, թե դրանք քո աչքերն են:

Մենակությանը այնպես եմ վարժվել,

որ վաղուց նրան դու-ով եմ դիմում:

Իսկ դու մի քայլիր տառապածի պես,

դրանից երբեք թեթև չես զգում…

էլ ինչ է մնում…

գուցե ինչ-որ բան մոռացա ասել,

բայց արդեն մեկ է, ասել թե չասել:

Բառերն ատելի բարեկամներս են,

անտանելի են դարձել ինձ համար:

Բայց առանց նրանց չեմ կարող ապրել…

Ահա ես նորից փողոցում եմ

և կրկնում եմ պատմությունը

սկզբից մինչև վերջ: