ԵԹԵ

Պոեզիա > ԵՐԲԵՔ ՉՄԵՌՆԵՍ - ԱՀԱ ԹԵ ԻՆՉ ԿԱՍԵՄ ՔԵԶ

Սկզբում անապատն էր, որի տաք ավազների մեջ

նիհար ու եռանդուն ճգնավորներ էին խլրտում,

անվերջ որոնելով այն, ինչը կորցրել են, երբ անապատը

դեռևս ծովի հատակ էր և լցված էր գունագեղ գաղտնիքներով:

Այնուհետև անտառը հաջորդեց,

ուր այնքան հեշտ մոլորվեցիր, որովհետև խուսափում էիր

ծառերի տակ խմբված մարդկանցից, որոնք

անվերջ որոնում էին այն, ինչը կորցրել են, երբ անտառը

դեռևս խորհրդավոր էր և լցված էր

թարմ ու նորածիլ առասպելներով:

Հետո երկինքը սկսվեց, որը մեկ անսահման կապույտ էր,

ավելի հաճախ մռայլ ու լցված ամպերով անտրամադիր,

և մեկ անձրև ու կարկուտ էր տեղում և մեկ էլ`ձյուն

նրանց գլխին, ովքեր աչքերը երկինք հառած

անվերջ որոնում են նրան, ում կորցնում են ամեն օր,

իսկ նա մեր կողքին է վաղուց,

շրջում է մեր մեջ վաղուց,

փնտրում է մեր մեջ ու չի կարողանում գտնել գոնե

մեկին, որի համար արժեր խաչ բարձրանալ

ու ամեն ինչ սկսել նորից: