ԵԿԵՂԵՑՈՒ ՊԱՏԻ ՏԱԿ, ԴԱՐԱՎՈՐ…

Պոեզիա > ԵՐԲԵՔ ՉՄԵՌՆԵՍ - ԱՀԱ ԹԵ ԻՆՉ ԿԱՍԵՄ ՔԵԶ

Եկեղեցու պատի տակ, դարավոր

փոշիների մեջ մի շուն է պառկած:

Եվ ես նայում էի նրան ու մտածում`

ի՞նչ իմանաս, թե սա ինչ շուն է,

որ կուչ է եկել աշնան արևի տակ,

և ի՞նչ իմանա այս խեղճ կենդանին,

թե ինչ հանճարեղ մատներ են կպել

այս քարերին, որոնց անտարբեր

դեմ է արել իր փրչոտ մեջքն ու

քնկոտ աչքերով նայում է ինձ:

Իսկ շունը քնկոտ աչքերով նայում էր ինձ

ու մտածում` ի՞նչ իմանաս, թե ինչ

մարդ է սա, և ի՞նչ իմանաս` քարո՞վ

կխփի հիմա, թե՞ սովորականի պես`

քացով…