ԵՐՋԱՆԿՈՒԹՅՈՒՆԸ…

Պոեզիա > ԵՐԲԵՔ ՉՄԵՌՆԵՍ - ԱՀԱ ԹԵ ԻՆՉ ԿԱՍԵՄ ՔԵԶ

Երջանկությունը… ինչպես խայծը թակարդում,

ինչպես աստղը երկնքում` աչքիդ առաջ, բայց

անհասանելի…

Սակայն հուսահատվելու համար այդքանն էլ բավական է:

Չէ որ սա քո սիրելի զբաղմունքն է,

թեման, որը թաց օճառի նման պլստալով

դուրս է նետվում մատներիդ արանքից:

Դու խուսափում ես պարզ վիճակներից –

հեռացնում ես անձրևը,

անհուսության պատերը գիշերվա,

ծերությունը, որը հետապնդում է քեզ բոլոր հայելիներից,

և մենությունը, որն այդպես էլ չհասկացար

ի՞նքն է հետապնդում քեզ, թե`դու նրան…

    Բայց դու արագորեն բարձրանում ես երկինք,

ձեռքդ պարզած աստղին… ու երբ հասնես նրան,

երջանկությունից կնվվա հոգիդ`

թակարդի մեջ անհուսորեն փակված…