ԻՆՁ ԿԱԽԵՔ ԵՂԵՎՆՈՒ ՃՅՈՒՂԵՐԻՑ…

Պոեզիա > ԵՐԲԵՔ ՉՄԵՌՆԵՍ - ԱՀԱ ԹԵ ԻՆՉ ԿԱՍԵՄ ՔԵԶ

Ինձ կախեք եղևնու ճյուղերից,- իր կտակի մեջ

խնդրել էր ծերունազարդ բանաստեղծը վերջին շնչում,-

կամ գոնե թաղեք

Արարատի կատարին`ձյուների մեջ,

Թուրքիայից հեռու մի տեղ,

և քանի որ ես սարսափելի մրսկան եմ,

չմոռանաք տաք շորեր դնել հետս` …

Բայց շատ ավելի գերադասում եմ առաջին տարբերակը,

այսինքն եղևնին, ի վերջո, ինչու

նեղություն պատճառեմ մարդկանց, թեև,

չեմ կասկածում, նրանք ինձ շատ են սիրում,

և կանեն ամեն ինչ

վերջին ցանկությունս կատարելու համար…

Երեխաները կպտտվեն զարդարված եղևնու շուրջ,

կերգեն ու կպարեն, կարտասանեն

իմ բանաստեղծությունները

և հոգիս կփառավորվի և սառած մարմինս կտաքանա…

…Իշխանության ներկայացուցիչը, արցունքն աչքերին,

մակագրեց կտակի վերին եզրին` «Կատարել

սիրելի բանաստեղծի վերջին ցանկությունը

և նրան թաղել Սովետաշենի գերեզմանոցում` աղբանոցի

անմիջական հարևանությամբ, ուր, ի վերջո,

հայտնվելու էին

թե եղևնին և թե բանաստեղծը

ամանորի տոների ավարտին»: