…Ի ՎԵՐՋՈ, ՈՉ ՄԻ ԼԱՎ ԲԱՆ ՉԿԱ…

Պոեզիա > ԵՐԲԵՔ ՉՄԵՌՆԵՍ - ԱՀԱ ԹԵ ԻՆՉ ԿԱՍԵՄ ՔԵԶ

    …Ի վերջո, ոչ մի լավ բան չկա, ոչ մի լուսավոր էջ –

փակելով պատմության գիրքը դառնորեն եզրակացրեցի ես,

մտածելով մարդկության կենսագրության անցյալի,

ներկայի և հատկապես ապագայի մասին, որը գնալով

մշուշվում է անցյալից առավել…

   Եվ իսկապես, ի՞նչ ես տեսնելու եթե շրջես աշխարհի

բոլոր մայրաքաղաքներով, ո՞ւմ ես հանդիպելու

արձանացած բարձրադիր պատվանդանների վրա` բռի

ու անտաշ, մարդակերպ մարդակերների` կատաղի

հայացքներով, հեծյալ կամ հետիոտն, թրերը վեր պարզած

և կամ հանդիսավոր բազմած բրոնզաձույլ գահերին,

գիշատիչներ, որ անգթորեն կոտորել են թե իրենց

մերձավորներին

և թե հարևաններին հեռու ու մոտիկ, և ինչքան

շատ են կոտորել ու թալանել,

այնքան շատ ավելի են հերոս և այնքան ավելի

հանդիսավոր են արձանները նրանց

և պատվանդանները` բարձրադիր ու շքեղ…

   Եվ ի՞նչ են քեզ թելադրելու, եթե կարդաս

             ձեռքդ ընկած էպոսներն ու եթե չալարես`

նաև հերոսապատումները բազմալեզու –

             ավեր ու կոտորած ծայրեծայր, պատմություն,

որի մեջ նույնիսկ փիլիսոփան մեծանուն,

գիտնականից առավել կարևորում է զինվորին այն վայրենի,

որը բարեխղճորեն սրախողող է անում

             գետափի ավազի վրա հաշվումների մեջ

խորասուզված Արքիմեդին…

Եվ եթե դու նա ես, ով տրտմեց այս տողերը կարդալիս,

եթե դու նա ես, ով դառը սրտով է կարդում

Աստծո որդու պատմությունը, որն իր

երկրային կյանքն ավարտեց խաչին գամված

                                   արնաքամ լինելով,

ապա, հավատա, երջանիկ ես, որ չես ապրել

անցյալում, որովհետև, չկասկածես, հենց քո

մարմինը բզկտելով կանցնեին բաթուխաների

և չինգիզխաների հորդաները վայրագ,

և հրճվանքով ու թեթև սրտով հեռացիր

քո այս ներկա կոչված օրերից, ուր անցյալը

կրկնվում է գրեթե նույնությամբ,

և առավել քան երջանիկ համարիր քեզ,

որ չես ապրելու ապագայում,

օրերում, երբ արագորեն ցամաքող

                             ծովերն ու օվկիանոսները

լցվելու էին հենց քո արյան գետերով…