ՄԻՆՉ ԿԱՐԱՊՆԵՐԸ ՎԵՐՋԻՆ ԵՐԳ ԵՐԳԵԼՈՎ…

Պոեզիա > ԿԵՍ ԺԱՄԱՆԱԿ

Մինչ կարապները վերջին երգ երգելով բազմացան

ու լցրեցին աշխարհը եղերական փետրավորներով,

դինոզավրերը լռելյայն վերացան առանց երգ ու նվնվոցի,

ինչպես իսկական տղամարդուն է վայել`

լեզուն ատամների տակ ամուր սեղմած:

Ամառ-ձմեռ սև կոստյումներով անթրաշ քեռիներս

իրար ետևից հեռացան այս աշխարհից:

Առաջինը հայրս և ապա հորեղբայրներս (ամառ-ձմեռ սև

կոստյումներով, անթրաշ) հեռացան:

Ամեն շաբաթ մորս հետ եկեղեցի գնալիս տեսնում էի նրան`

կարապի երկար – բարակ վզով ու կտուցի պես ցցված դնչով,

սև ակնոցով կույր ծերունուն,

որ գավազանը սալահատակին թխթխկացնելով անցնում էր

զարմանալիորեն արագ ու անսայթաք քայլվածքով:

– Հեռավոր ազգական է հորդ կողմից, հորիցդ շատ մեծ է,

բայց տեսնո՞ւմ ես` ինչ աշխույժ է մեռածը,- ամեն հանդիպելիս

հիշեցնում էր մայրս, հենց այդ պահին

թողնելով ձեռքս, սև ռեդիկյուլի ծալքերում

թաշկինակը որոնելու նպատակով: Թաշկինակը սովորաբար

չէր գտնում, բայց գտնում էր քթախոտը

և մի պտղունց քաշելով քիթը, շարունակում էինք քայլել,

և ամբողջ ճանապարհին մայրս փռշտում էր: – Չարը խափանվեց,-

բարձրաձայն կրկնելով ու խաչակնքելով երեսը:

Հայրդ ինձ մի ռուբլի է պարտք,- եկեղեցու շեմին

թևիցս քաշեց կույրը, երբ արդեն անցել էր հազար տարի`

և ես բոլորովին միայնակ էի մնացել

ավերված քաղաքի փլատակների մեջ: Ես նրան հինգ ռուբլի

տվեցի և փորձեցի հեռանալ, իսկ նա արագորեն

գրպանեց թղթադրամն ու թեև կույր էր, զգաց, որ հեռանում եմ.

– Միևնույն է, հայրդ ինձ մի ռուբլի է պարտք,

և դու էլ ես պարտք և քո զավակների զավակները…-

Ես գլուխս քաշեցի ուսերիս մեջ և արագացրի քայլերս…

– Դուք բոլորդ էլ ինձ պարտք եք,- գոռում էր կույրը

գավազանը թափահարելով օդի մեջ:

 

Եվ ավերված քաղաքի միակ կարապը, որ անշարժ նստած էր

զանգակատան գլխին, դժկամորեն բացեց աչքերը

աղմուկից արթնացած և հանկարծակի սկսեց

իրար ետևից փռշտալ` ամբողջ մարմնով ցնցվելով…

– Չարը խափանվեց, – առանց ետ նայելու երեսս

խաչակնքեցի, արագացրի քայլերս առանց ետ նայելու: