ՄԻ ՕՐ

Պոեզիա > ԵՐԲԵՔ ՉՄԵՌՆԵՍ - ԱՀԱ ԹԵ ԻՆՉ ԿԱՍԵՄ ՔԵԶ

Մի օր, մի ամպամած երկուշաբթի առավոտ,

երբ ես կհոգնեմ քեզ սպասելուց,

կնստեմ առաջին իսկ պատահած նավն ու

կհեռանամ այս ամպամած աշխարհից,

ուր ինձ այլևս ոչ ոք չի սիրում: Մի օր,

հատկապես երկուշաբթի վաղ առավոտյան,

կնստեմ առաջին իսկ պատահած գնացքն ու

կհեռանամ, հուսահատված, որ բոլոր կիրակիներին

անխտիր հաջորդում է երկուշաբթին, իր գորշ

ու վաղ առավոտներով, երբ պատուհանի առաջ

կանգնած մտածում ես` ի՞նչ իմաստ ունի

սափրվելը, չէ՞ որ դու հեռանալու ես

առաջին իսկ պատահած ինքնաթիռով,

երկուշաբթիներով բերնեբերան լցված

այս աշխարհից,

ուր այլևս ոչ ոք քեզ չի սիրում: