ՆՈՐ ԺԱՄԱՆԱԿՆԵՐ

Պոեզիա > ԳԻՇԵՐԱՀԱՎԱՍԱՐ

Նորից ավերակների քաղաքում… Վհատ ուրվականներ,

որոնք թափառում են խարխուլ ու փոշոտ երկնքի տակ:

Անխուսափելի հանդիպումներ հին ընկերների հետ,

շատերն առևտուր են անում, բայց ինձ հետ

խոսում են Վելասքեսի մասին: Մեկն իր

անձնական գրադարանն էր վաճառքի հանել,

և մայթի բազրիքին շարած գրքերի արանքում

չհասցրեց թաքցնել` տեսա նաև իմ գրքերը, որոնք

ժամանակին նվիրել էի նրան…Բացեցի առաջին

էջերը. խունացած մակագրություններ, ծանոթ

ձեռագրով. «Հարազատ ընկերոջս… սիրով` Հովհ.

Գրիգորյան»…

Գոնե սրանք ջնջեիր,- ասացի

Չէ,- մեղավոր ժպտաց,- այդպես ավելի լավ են վաճառվում…

…Յոթվերքից տարածվեցին ղողանջներն իրիկնամուտի

և ես գնացի թափառելու փողոցներով, ցատկոտելով

գերեզմանաքարերի արանքում, իսկ բոլոր շիրմա-

քարերի վրա մակագրված էին. «Հարազատ ընկերներիս…

սիրով` Հովհ. Գրիգորյան…»