ՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆ ՊԱՏՄՈՒԹՅԱՆ ՄԱՍԻՆ

Պոեզիա > ԿԵՍ ԺԱՄԱՆԱԿ

Ինչ հրաշալի տեսարան – ձի հեծած շրջել քաղաքի փողոցներով

վիթխարի թուրը կողքիցդ կախած՝ ծայրը կայծեր է արձակում

քսվելով ասֆալտին… Ամենուրեք Պոնտացի Պիղատոսի

պատկերներն են՝ բոլոր շենքերի  բոլոր պատերին, բոլոր

ամպերին ու բոլոր լեջներին… Նախընտրական ժպիտը դեմքին,

առաջին պլանում ձեռքերը՝ մաքուր լվացած…

Գնեցեք այսօրվա թերթերը,-

կանչում է կիսամերկ, գզգզված մազերով մի տղա՝ ճարպկորեն

ցատկոտելով ծառերի ճյուղից ճյուղ,- գնեցեք և կարդացեք՝

վաճառվում է «Հուդա ընդ քամփընի» ապահովագրական

գործակալությունը ընդամենը 30 արծաթ վայրկյանին կապիտալով…

Այս ի՞նչ ես արել,- հուսահատված ձեռքը ծնկին խփեց Լյուդովիկոս 14-րդը,

տեսնելով իր սիրելի կապիկին ոտից գլուխ

սափրված… Դու տեսե՞լ ես քեզ հայելու մեջ, հարցնում եմ

նորից ու նորից, դու ընդհանրապես տեսե՞լ ես, թե ինչ է

կատարվում աշխարհում և դեռ ավելի հեռու… Եվ դո՞ւ Բրուտոս,-

զարմանքով հարցրեց Կեսարը՝ տեսնելով նրան ոտից գլուխ

սափրված,- գոնե դու իմանայիր, թե ինչ է կատարվում

աշխարհում և դեռ ավելի հեռու…

… Իսկ ավելի հեռվում մանկության ավերված քաղաքն է,

փլատակների մեջ կանգուն մնացած մի պատ,

անձրևից ու քամուց խունացած մի նկար

ինչ-որ ամսագրի էջից պոկած՝

վիթխարի թրով հեծյալը և վաղուց արդեն անշարժ ձին՝

գլուխը գետին խոնարհած: Իսկ ձիու ոտքերի տակ

անվարժ ձեռագրով՝ «Մամ, դասերս սովորել եմ,

գնում եմ մի քիչ խաղամ…»: