ՉԳԻՏԵՍԹԵԻՆՉ-3

Պոեզիա > ԵՐԿՈՒ ՋՐՀԵՂԵՂԻ ԱՐԱՆՔՈՒՄ

Մոռանալ Անանկե աստվածուհուն, խուսափել հայացքից ամենատես,

փակել դուռ ու լուսամուտ, նստել ամայի սենյակում,

ուր այլևս չեն գնում, չեն գալիս կանայք:

Հետևաբար լռում է խոսք-զրույցը

Միքելանջելոյի մասին:

 

Եվ միայն կակտուսն է շարունակում աճել

դաշնամուրին հենված նկարում:

Եվ միայն սարդն է ժրաջան

հյուսում որոգայթ որոգայթի ետևից:

 

Աչքերդ փակված են խավարով:

Ականջներդ ծեփված են լռությամբ:

Եվ հոգիդ ցամաքել է, սմքել,

և հոգիդ ուզում է հեռանալ…

Դաշնամուրը վաղուց լռել է:

Կակտուսն է աճում անտարբեր:

Նկարում խամրել են գույները:

Սարդին ի՞նչ… ճակատագիր է,- ասում է,-

անխուսափելի է… Հյուսում է շարունակ:

Ճակատագրիդ համար հյուսում է

և մի որոգայթ-շրջանակ: