ՄԱՐԴԿԱՆՑ  ՄԱՍԻՆ

Պոեզիա > ԵՐԲԵՔ ՉՄԵՌՆԵՍ - ԱՀԱ ԹԵ ԻՆՉ ԿԱՍԵՄ ՔԵԶ

Ժողովուրդների բարեկամության մասին ամենաշատը

սկսում են խոսել պատերազմների նախօրեին և կամ

ազգամիջյան կոտորածների կարճատև ընդմիջումներին,

երբ երկուստեք հոգնում են սուր ճոճելուց

ու միմյանց թրատելուց,

ու ևս մի քիչ` կխեղդվեն արյան ծովերի մեջ,

ահա թե ինչու

փորձում են ժամանակ շահել դիակները թաղելու,

արդյունաբերությունը զարգացնելու համար…

Բյուջեից մեծ գումարներ կհատկացվեն`

կրթությունը կատարելագործելու նպատակով:

Նոր դպրոցներ կկառուցվեն` մեծ պատուհաններով

և հարմարավետ նստարաններով,

նոր եկեղեցիներ` ավերվածների տեղում:

Նոբելյան և զանազան այլ մրցանակներ կշնորհվեն

գրողներին` արդարություն, գութ ու կարեկցանք,

խաղաղություն գովերգելու համար:

Բայց ամենաշատը

կշահեն երաժիշտներն ու երգիչները,

ամենուրեք` փակ ու հատկապես բաց դահլիճներում

կհնչեն երգ ու երաժշտություն,

հնարավորին չափ բարձր և ուժգին`

խլացնելու աստիճան… Որպեսզի այդ համընդհանուր

աղմուկ-աղաղակի մեջ չլսվի

վիթխարի գործարաններում

արտադրվող  նոր զենք ու զրահի թխկոց-չխկոցը…

P.S. Չմոռանամ նշել ամենավտանգավոր պահը.

դա այն ժամանակն է,

երբ տագնապալի խոսակցություն կծավալվի

ծխելու վտանգավորության մասին, այն մարդկանց

առողջությունը պահպանելու մտահոգությամբ, որոնց

պատրաստվում են գլխովին կոտորել

ընդամենը մի քանի օր հետո: