ՖԻՆԱՆՍԱԿԱՆ  ՃԳՆԱԺԱՄ

Պոեզիա > ԵՐԲԵՔ ՉՄԵՌՆԵՍ - ԱՀԱ ԹԵ ԻՆՉ ԿԱՍԵՄ ՔԵԶ

սկիզբը երեկոյան ժամը 4-ին,

կրկնությունն ամեն երկուշաբթի

Ինչպիսիˉ խայտառակություն – մինչ ամբողջ

քաղաքակիրթ աշխարհում միլիարդա և

միլիոնատերերն են ինքնասպանություն գործում,

մեզ մոտ դեռ թշվառներն ու ընչազուրկներն են

շարունակում իրենց նետել Կիևյան

և զանազան այլ կամուրջներից ներքև… Տպավորությունը

փոքր ինչ մեղմելու համար ստիպված մեկ-երկու

ունևորի սպանեցին, որոնց ոչ մի կերպ հնարավոր

չեղավ համոզել, որ գոնե

ձևական փորձ անեն վերջ տալու իրենց անհամ կյանքին:

«Հաշվապահների դարաշրջան» –

գալիք սերունդները պատմության  դասագրքերում

անկասկած այսպես կանվանակոչեն այն

ժամանակատարածքը,

որն ես ապրում եմ հիմա: Չէի ասի, թե այն

լավագույնն է արդեն եղածների մեջ,

բայց երևի ամենաարտառոցն է

ինքնասպանությունների աննախադեպ առատությամբ:

Արդեն վաղուց լռել են մեծ հողատարածքների,

գետերի, լճերի, ծովերի և օվկիանոսների համար

մղվող արդար ու անարդար ճակատամարտերի

աղմուկ-աղաղակները, մեռնողների ճիչ ու կանչերը…

Հիմա այդ ամենը,

ներառյալ լեռներն ու անտառները,

հաշվեկշռված են ու համարակալված և պահվում են

բանկերի պողպատակուռ սեյֆերում`

խիստ հսկողության տակ:

Սակայն ինքնասպանությունների թիվը

զարմանալիորեն շարունակում է աճել:

Հաշվապահներն ամեն աշխատանքային օրվա ավարտի

ճշգրիտ հաշվետվություն են ներկայացնում, թե քանի ձուկ է

մնացել ջրերում, քանի թռչուն` երկնքում, քանի վագր,

կապիկ, առյուծ ու փիղ` անտառներում… Բոլորը

համարակալված են, բացի ճանճերից ու մոծակներից,

որոնք դատապարտված են վերացման:

Երբեք նկարներն այսքան թանկ չեն եղել

և նկարիչներն` այսքան էժան: Երբեք սերն այսքան

առատ չի եղել և սիրահարներն այսքան սակավ:

Եվ երբեք աշունն այսքան շռայլ չի եղել

և հաջորդող ձմեռը` այսքան դաժան:

Եվ երբեք ես ու դու այսքան երջանիկ չենք եղել,

թեև դուրս ենք մնացել համարակալվածների թվից:

Որովհետև

դատապարտված ենք վերացման…

Հանգցնենք լույսերն ու նստենք ով որտեղ պատահի:

Կարգն է այդպիսին`

մեկ րոպե լռենք հեռանալուց առաջ:

Պատրաստ` լռելու մի ամբողջ հավերժություն: